گرامیداشت روز بیمه

روابط عمومی مرکز ملی شماره‌گذاری کالا و خدمات ایران روز بیمه را گرامی می‌دارد.

روابط عمومی مرکز ملی شماره‌گذاری کالا و خدمات ایران روز بیمه را گرامی می‌دارد.

بیمه در ایران

نخستین بار در سال ۱۲۷۰ شمسی، ناصرالدین‌شاه قاجار امتیاز «تأسیس اداره حمل‌ونقل و سازمان بیمه در ایران» را به فردی روس به نام «لازار پولیاکف» واگذار کرد، اما این طرح اجرا نشد. بعدازآن در زمان حکومت احمدشاه قاجار در سال ۱۲۸۹، دو فرد روسی بانام‌های «نادژا» و «کافکاز مرکوری» فعالیت‌های بیمه‌ای را در ایران آغاز کردند.

 به‌تدریج شرکت‌های خارجی بیمه وارد این حوزه در ایران شدند و نزدیک به ۲۵ سال خارجی‌ها بازار بیمه ایران را در دست گرفتند. طوری که در سال ۱۳۱۴ حدود ۲۹ شرکت بیمه خارجی در ایران مشغول به کار بودند؛ که از میان آن‌ها دو شرکت به نام‌های «اینگستراخ» و «یورکشایر» از سایر شرکت‌ها فعال‌تر بودند و تا قبل از پیروزی انقلاب، در ایران فعالیت داشتند.

در سال ۱۳۱۴ شمسی  «الکساندر آقایان» و «علی‌اکبر داور»، با بهره‌گیری از سرمایه دولتی ۲۰ میلیون ریالی، شرکت سهامی بیمه ایران را تأسیس کردند. این را می‌توان نقطه آغاز تحولات بیمه در ایران دانست. قبل از تشکیل شرکت بیمه ایران، هیچ شرکتی ۱۰۰ در ۱۰۰ ملی در خاورمیانه و حتی هند وجود نداشت.

در این دوره از تاریخ بیمه شرکت‌های خارجی  به مقابله با این شرکت پرداختند و به‌سختی با این شرکت قرارداد بیمه خوداتکایی می‌بستند.

در تاریخ ۱۳۱۶، قانونی در مجلس شورای ملی تصویب شد که طبق آن، بیمه سازمان‌های دولتی به شرکت بیمه ایران واگذار شد و بدین ترتیب اولین شرکت بیمه در ایران تأسیس شد؛ و شرکت‌های دولتی می‌بایست ۲۵ درصد از بیمه‌های خود در ایران را در شرکت بیمه ایران، بیمه اتکایی می‌کردند.

در دولت دکتر مصدق در سال ۱۳۳۱ شمسی، قانونی تصویب شد که به‌موجب آن، فعالیت شرکت‌های بیمه‌ای خارجی در ایران محدود شد.

600

انواع بیمه

بیمه به‌طورکلی به دودسته بیمه‌های اجتماعی و بیمه‌های بازرگانی تقسیم می‌شود.

در مورد بیمه‌های بازرگانی، تقسیم‌بندی‌های مختلفی وجود دارد. برخی از روش‌های تقسیم‌بندی انواع بیمه ازاین‌قرار است:

  • بیمه‌های دریایی در مقابل بیمه‌های غیردریایی
  • بیمه‌های اموال در مقابل بیمه‌های اشخاص
  • بیمه‌های زندگی در مقابل بیمه‌های غیرزندگی

صرف‌نظر از تقسیم‌بندی کلی، رشته‌های مختلف بیمه کمابیش با تعاریف مشابهی توسط شرکت‌های بیمه در کشورهای مختلف مورداستفاده قرار می‌گیرد؛ بنابراین می‌توان انواع بیمه‌های بازرگانی را بر اساس رشته تقسیم‌بندی نمود.

چالش­های صنعت بیمه

از طریق بررسی‌های صورت گرفته در سیستم کدگذاری شرکت‌های بیمه‌ای، مشخص شد که این شرکت‌ها از کد معناداری به نام شماره بیمه‌نامه استفاده می‌کنند. منظور از معنادار بودن این کد این است که هر جزء تشکیل‌دهنده آن، نمایانگر یک عنصر اطلاعلاتی است و هم‌چنین، هر شرکت بیمه ساختار مصوب خود را دارد. این ساختار معمولاً اطلاعاتی نظیر: سال عقد قرارداد(خرید بیمه‌نامه)، نوع خدمت ارائه‌شده، شماره واحد نمایندگی و… را دربرمی گیرد و همچنین هر شرکت ساختار شماره دهی خاص خود را دارد.

این موضوع باعث می‌شود که زبان مشترکی بین شرکت‌های بیمه‌ای وجود نداشته باشد و امکان ردیابی موجودیت‌هایی نظیر بیمه‌گذار در سطح گسترده را فراهم نمی‌کند. به‌عنوان‌مثال درصورتی‌که موجودیتی نظیر بیمه‌گذار به‌صورت منحصربه‌فرد و با به‌کارگیری کدهای بدون معنی شناسایی شوند، شرکت‌های بیمه‌ای قادر خواهند بود، بر مبنای زبان مشترک و شناسایی منحصربه‌فردی که صورت گرفته است، ردیابی بیمه‌گذار، اموالی را که بیمه کرده است، خساراتی که دریافت نموده و به‌طورکلی ردیابی سوابق بیمه‌گذار را انجام دهند. درنتیجه ایجاد این زبان مشترک، سازمان‌های مختلفی که با شرکت‌های بیمه در تعامل هستند، به‌وضوح بیشتری را در آمار و اطلاعات تجربه خواهند کرد.

شرکت‌های بیمه با حجم وسیعی از اسناد در حین عقد قرارداد، دریافت حق بیمه، بازرسی و پرداخت خسارت روبرو هستند. این اسناد به دو حالت کاغذی و الکترونیکی ایجاد می‌شوند. در حال حاضر ردیابی این اسناد به این صورت که چه سندی توسط چه فردی و به چه دلیلی  ایجادشده است و به کدام بیمه‌گذار مربوط هست با صرف زمان همراه است. با استفاده از استانداردهای GS1 هر سند به‌صورت منحصربه‌فرد شناسایی و به بیمه‌گذار مربوطه متصل می‌شود. تمامی اطلاعات مربوط به بیمه‌گذار، سند، خدمت و… در یک پایگاه داده یکپارچه جمع‌آوری می‌شود و امکان مدیریت اسناد فراهم می‌شود.

استانداردهای پیشنهادی بر اساس استاندارد‌های GS1

GS1 درزمینه شناسایی، ثبت و ضبط اطلاعات و به اشتراک‌گذاری استانداردهای اصلی و کاربردی دارد که در ادامه کاربرد این استانداردها در صنعت بیمه را شرح می‌دهیم:

 شناسایی موجودیت‌ها

بر اساس استاندارد‌های GS1 تمامی موجودیت‌ها در صنعت بیمه باید شناسایی شوند. کلید‌های شناسایی که GS1 برای شناسایی موجودیت‌ها در این بخش تعیین کرده است به‌صورت زیر می‌باشد:

  1. کد جهانی قلم کالای تجاری (GTIN): این کد برای شناسایی کالا و خدمات استفاده می‌شود. پیشنهاد می‌شود، هریک از خدمات ارائه‌شده نظیر بیمه آتش‌سوزی، بیمه باربری، بیمه مسئولیت و…. به‌صورت منحصربه‌فرد با استفاده از کلید GTIN شناسایی شوند. بدین ترتیب خدمت ارائه‌شده به‌صورت منحصربه‌فرد قابل‌شناسایی و ردیابی خواهد بود.
  2. کد جهانی مکان (GLN): این کد برای شناسایی منحصر‌به‌فرد هویت‌های حقیقی و یا حقوقی، مکان‌ها و غیره مورداستفاده قرار می‌گیرد. بنابراین پیشنهاد می‌شود از این کد برای شناسایی شرکت‌های بیمه و نمایندگی‌های آن‌ها و مکان‌های بیمه‌شده استفاده شود.
  3. کد جهانی رابطه خدمات (GSRN): این کد برای شناسایی بیمه‌گذار استفاده می‌شود.
  4. کد سریال بسته (SSCC): این کد برای شناسایی یکتای واحد‌های لجستیکی در زنجیره استفاده می‌شود. پیشنهاد می‌شود برای شناسایی مرسوله‌هایی که بیمه‌شده‌اند مورداستفاده قرار گیرد.
  5. شناسه جهانی نوع سند (GDTI): این کد برای شناسایی نوع سند استفاده می‌شود. پیشنهاد می‌شود برای شناسایی اسناد مورداستفاده در صنعت بیمه نظیر بیمه‌نامه مورداستفاده قرار گیرد.
  6. شناسه جهانی اموال ثابت (GIAI): این کد برای شناسایی دارایی‌های ثابت مورداستفاده گردد. پیشنهاد می‌شود برای شناسایی اموال بیمه‌شده از این کلید شناسایی استفاده شود. بنابراین اموال بیمه‌شده به‌صورت منحصربه‌فرد قابل‌شناسایی و ردیابی هستند.

این کلید‌های شناسایی،برای بازیابی اطلاعات تکمیلی موجودیت‌ها، که در بانک اطلاعاتی ذخیره می‌شوند، استفاده می‌شوند.

 ثبت و ضبط داده‌ها

برای اینکه کلید‌های شناسایی توسط دستگاه‌ها، در کوتاه‌ترین زمان و با بالاترین دقت وارد سیستم شود، می‌بایست در نمادهای بارکد یک‌بعدی، دوبعدی و یا تگ‌های RFID رمزنگاری شود. با توجه به فرآیند‌ها و ماهیت اقلام بیمه‌شده تصمیم‌گیری خواهد شد که از چه نمادی و تکنولوژی برای ثبت و ضبط داده‌ها استفاده شود.

 به اشتراک‌گذاری اطلاعات

پس از ثبت و ضبط اطلاعات در بانک‌های اطلاعاتی، نوبت به تبادل اطلاعات بین بخش‌های مختلف می‌رسد. با توجه به استاندارد‌های GS1، نیاز است داده‌های ردیابی بین بخش‌های مختلف، جهت بهره‌برداری ذینفعان به اشتراک گذاشته شود. داده‌هایی همچون چه‌ خدمتی، توسط چه‌ شرکت بیمه‌ای، چه نمایندگی، چه زمانی، کجا، چرا و چطور،  بین ذینفعان به اشتراک گذاشته می‌شود و به این صورت می‌توان سیستم ردیابی را مستقر کرد.

 

  • Global Trade Item Number
  •  Global Location Number
  •  Global Service Relation Number
  •  Serial Shipping Container Code
  •  Global Document Type Identifier
  •  Global Individual Asset Identifier

 

نتیجه‌گیری

استاندارد GS1 در ۳ زمینه شناسایی، ثبت و ضبط مکانیزه اطلاعات و به اشتراک‌گذاری، استاندارد پایه‌ای دارد و بر اساس این استانداردها پایگاه داده یکپارچه از داده موجودیت‌ها فراهم می‌کند که امکان ردیابی موجودیت‌ها، داده‌های تراکنشی و رویدادی مربوط به این موجودیت‌ها را ایجاد می‌کند.

این استاندارد بسته به چالش‌ها و نیازمندی‌های هر صنعتی، راهکار مناسب و مرتبط با آن صنعت را ارائه می‌دهد، صنعت بیمه نیز یکی از صنایعی است که امکان بهره‌مندی از این مزایا را دارد.

به‌طورکلی، استاندارد GS1 موجودیت‌های این صنعت را به‌صورت منحصربه‌فرد شناسایی می‌کند، از طریق اسکن بارکد موجودیت‌ها، ثبت و ضبط مکانیزه اطلاعات صورت می گیرد و بر اساس دسترسی‌های موجود، امکان به اشتراک‌گذاری این اطلاعات فراهم می‌شود. بدین ترتیب پایگاه داده‌ای ایجاد می‌شود که اطلاعات آن دائماً در حال به‌روزرسانی، شفاف و آنلاین هستند، امکان ردیابی موجودیت‌ها، داده‌های تراکنشی و رویدادی مربوط به آن‌ها وجود دارد و به شرکت‌های بیمه‌این امکان را می‌دهد که بر اساس اطلاعات جمع‌آوری‌شده تصمیمات استراتژیک و مناسب در راستای ارتقای سودآوری و بهره‌وری خود اتخاذ کنند.