شهادت مولای متقیان امام علی (ع) بر تمام شیعیان جهان تسلیت باد

حضرت‌ على‌ (ع‌) در بیست و یکم رمضان سال چهلم هجری به‌ شهادت‌ رسید و در نجف‌ اشرف‌ به‌ خاک‌ سپرده‌ شد ، و مزارش‌ میعادگاه‌ عاشقان‌ حق‌ و حقیقت‌ شد.

 

علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را

که به ماسوا فکندی همه سایه‌ هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

به علی شناختم من، به خدا قسم خدا را

 

ولادت امام علی (ع)

حضرت علی علیه‌السلام در روز جمعه سیزدهم ماه رجب سی سال بعد از عام‌الفیل در میان کعبه معظم متولدشده‌اند. پدر آن حضرت ابوطالب پسر عبدالمطلب بوده که با عبدالله پدر حضرت رسول صلی‌الله علیه و آله و سلم برادر اعیانی (پدری و مادری) بوده و مادر آن حضرت، فاطمه بنت اسد بن هاشم بن عبدمناف بوده است.

حضرت علی علیه‌السلام در خانه پیامبر صلی‌الله علیه و آله و در دامان او پرورده شدند و خود ایشان دراین‌باره چنین می‌گویند: من بسان بچه ناقه‌ای که به دنبال مادر خود می‌رود در پی پیامبر می‌رفتم؛ هرروز یکی از فضایل اخلاقی خود را به من تعلیم می‌کرد و دستور می‌داد که از آن پیروی کنم ( نهج‌البلاغه عبده، ج ۲، ص ۱۸۲).

اولین ایمان آورنده به پیامبر

حضرت علی اولین مردی بودند که نبوت رسول مکرم اسلام را پذیرفتند. مرحوم علامه امینی متون احادیث و کلمات بسیاری از محدثان و مورخان اسلامی را پیرامون پیش‌قدم بودن علی علیه‌السلام در ایمان به پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله در جلد سوم الغدیر، صفحات ۱۹۱ تا ۲۱۳ (چاپ نجف) آورده است. بسیاری از محدثان و تاریخ نویسان نقل می‌کنند که پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله روز دوشنبه به رسالت مبعوث شد و حضرت علی علیه‌السلام فردای آن روز ایمان آورد.

 

شهادت اندوه‌بار و مظلومانه و دفن مولای متقیان (ع)

بعد از جنگ نهروان و سرکوب خوارج، برخی از خوارج ازجمله عبدالرحمان بن ملجم مرادی، برک بن عبدالله تمیمی و عمرو بن بکر تمیمی در یکی از شب‌ها گرد هم آمده و اوضاع آن روز و خونریزی‌ها و جنگ‌های داخلی را بررسی کردند و از نهروان و کشتگان خود یاد کردند و سرانجام به این نتیجه رسیدند که باعث این خونریزی و برادرکشی حضرت علی (ع) و معاویه و عمروعاص هستند و اگر این سه نفر از میان برداشته شوند، مسلمانان تکلیف خود را خواهند دانست.

سپس باهم پیمان بستند که هر یک از آنان متعهد کشتن یکی از سه نفر شود. ابن ملجم ملعون متعهد قتل امام علی (ع) شد. برک بن عبدالله تنها توانست معاویه را از ناحیه ران زخمی کند که پس از مدتی درمان شد و بهبود یافت. عمرو بن بکر نیز قاضی شهر را که آن روز به سبب بیماری عمروعاص به‌جای او اقامه جماعت می‌کرد، به قتل رساند. اما در این میان فقط ابن ملجم ملعون نقشه خود را با موفقیت اجرا کرد.

ابن ملجم پس از گذشت زمانی کوتاه، در سحرگاه نوزدهم ماه مبارک رمضان سال چهلم هجری و در مسجد کوفه، با ضربه شمشیر زهرآلودی، فرق مبارک حضرت امام علی (ع) را درحالی‌که در محراب عبادت در سجده بودند شکافت، خون از سرش جاری و محاسنش به خون رنگین شد و در این حال فرمودند: «فُزْتُ وَ رَبِّ الْکَعْبَه» (به خدای کعبه، رستگار شدم.)، سپس آیه ۵۵ سوره مبارکه طه را تلاوت فرمودند: «مِنْها خَلَقْناکُمْ وَ فِیها نُعِیدُکُمْ وَ مِنْها نُخْرِجُکُمْ تارَهً أُخْرى» (شما را از خاک آفریدیم و به آن بازتان می‌گردانیم و بار دیگر از آن بیرونتان می‌آوریم.)، مردم به‌سوی ابن ملجم دویدند، ولی هر کس به او نزدیک میشد، ابن ملجم با شمشیر خود او را می‌زد. سرانجام قُثَم بن عباس بن عبدالمطلب پسرعموی پیامبر (ص) پیش رفت و او را به زمین کوبید. امام حسین (ع) به‌اتفاق بنی‌هاشم، بدن مجروح پدر بزرگوار را بر روی گلیمی، به خانه منتقل کردند.

امیرالمؤمنین (ع) به ابن ملجم اشاره کردند و فرمودند: (اگر من از دنیا رفتم، او را بکشید، همان‌طور که مرا کشته و اگر سالم ماندم، خودم درباره او تصمیم می‌گیرم).

قدری شیر برای امام علی (ع) آوردند. امام (ع) کمی از آن نوشیدند و فرمودند: «به زندانی خود نیز از این شیر بدهید و او را اذیت نکنید.»

پزشکان کوفه و ازجمله اثیر بن عمرو که از همه ماهرتر بود، به بالین ایشان گرد آمدند. اثیر وقتی زخم سر مبارک امام (ع) را دید، پس از معاینه‌ای گفت: ( یا علی (ع)! وصیت‌های خود را بکن، زیرا شمشیر زهرآلود به مغزت رسیده و معالجه مؤثر نیست)

و بدین ترتیب امام مظلوم شیعیان، امام متقین و پیشوای آزادگان (ع) در شب بیست و یکم همان ماه و در سن ۶۳ سالگی، پس از سال‌ها خدمت به دین خدا، مردم و برای سعادت بشریت و تحمل مظلومانه رنج‌ها، مصائب، بیمهریها و پیمانشکنیها، به فیض شهادت رسیدند.

 

کنیه‌ها و القاب امام علی (ع)

حضرت امام علی (ع) دارای کنیه‌ها و القاب مختلفی هستند. ازجمله، ابوالحسن، ابوتراب (به دلیل سجده‌های طولانی که ایشان داشتند. همچنین در سال دوم هجری هم علی (ع) روی زمین خوابیده و مقداری گردوغبار بر لباسشان نشسته بود. در این هنگام پیامبر اسلام (ص) بر بالین ایشان آمد و با خطاب «یا ابوتراب» آن حضرت را بیدار کرد. از آن زمان، به این کنیه مشهور شدند)، ابوریحانتین (این کنیه را هم پیامبر (ص) برای ایشان قرار داد و به معنای پدر دو ریحانه بهشت، امام حسن (ع) و امام حسین (ع) است.)، مرتضی، امیرالمؤمنین، یعسوب الدین (مالک و رئیس و حاکم دین)، یعسوب المؤمنین (آقا و رئیس مومنان)، اسدالله و اسدالله الغالب (شیر خدا)، حیدر و حیدر کرار (شیر بیشه ایمان)، سید العرب، سید المسلمین، امام المتقین، مولی الموحدین و کاشف الکرب (برطرف‌کننده غم).

وصیت‌ امام علی (ع) در آخرین لحظات

حضرت علی‌ ( ع‌ ) در واپسین‌ لحظات‌ زندگى‌ به‌ فرزندان‌ و بستگان‌ و تمام‌ مسلمانان‌ چنین‌ وصیت‌ فرمود :

” شما را به‌ پرهیزکارى‌ سفارش‌ مى‌کنم‌ و به‌ اینکه‌ کارهاى‌ خود را منظم‌ کنید و اینکه‌ همواره‌ در فکر اصلاح‌ بین‌ مسلمانان‌ باشید. یتیمان‌ را فراموش‌ نکنید ، حقوق‌ همسایگان‌ را مراعات‌ کنید. قرآن‌ را برنامه‌ى‌ عملى‌ خود قرار دهید. نماز را بسیار گرامى‌ بدارید که‌ ستون‌ دین‌ شماست‌ .”

نهج‌البلاغه

کتاب نفیس، ارزشمند و مقدس «نهج‌البلاغه» شامل مجموعه‌ای از سخنان زیبای امیر کلام حضرت امام علی (ع) و برگزیده‌ای از خطبه‌ها، نامه‌ها و سخنان کوتاه و حکمت‌آمیز آن حضرت (ع) به‌عنوان یکی از نیاز‌های اساسی جامعه اسلامی در تمام اعصار است.